Dior Sauvage Elixir

Dior Sauvage Elixir - korzenna potęga, która nie ma nic wspólnego z resztą linii Sauvage

Sauvage Elixir to zupełnie osobna historia. Kto zna i nie lubi klasycznego Sauvage, powinien dać Elixirowi szansę, bo to zupełnie inna koncepcja - mroczna, gęsta i przyprawowa, bez śladu niebieskiej świeżości, z którą kojarzy się reszta linii. Otwarcie to natychmiastowe uderzenie bogactwa korzennych nut - gałka muszkatołowa, cynamon i kardamon splatają się w jedno tak mocno, że trudno je od siebie oddzielić. Grejpfrut gdzieś w tle dodaje odrobinę gorzkiej świeżości, ale nie ma tu szans się przebić - przyprawy rządzą od pierwszego psiknięcia. Po kilkunastu minutach wyłania się lawenda, ale nie ta ziołowa i lekka - ciężka, mroczna, gęsta jak smoła. To chyba najbardziej nietypowe podanie lawendy w perfumach z półki designerskiej. W bazie Elixir schodzi w ciepłe, drzewno-żywiczne tony - lukrecja, paczula, drzewo sandałowe i bursztyn tworzą fundament, który trzyma się skóry absurdalnie długo.

I tu dochodzimy do tego, co w opiniach pojawia się najczęściej - parametry Sauvage Elixir to absolutny kosmos. Dwa-trzy psiknięcia wystarczą na cały dzień i wieczór, projekcja wypełnia pomieszczenia, a ogon potrafi utrzymywać się na ubraniach przez kilka dni. To zapach, z którym trzeba uważać na dawkowanie - łatwo przesadzić. Najlepiej odnajduje się jesienią i zimą, kiedy cięższe, korzenne kompozycje mają przestrzeń, żeby wybrzmieć.